Yıllardır hayranlıkla izlediğim meslektaşım Emre Yavuz’u yeniden dinlemek, benim için yalnızca bir konser deneyimi değil; zamana yayılan bir hatıranın yeniden canlanışıydı. Onu ilk kez 2015 yılında dinlemiştim. O an, müziğin insanın iç dünyasına sessiz ama derin bir yerden dokunabileceğini ilk kez bu denli güçlü hissettiğimi hatırlıyorum. Aradan geçen onca yılın ardından onu yeniden dinleyecek olmak, bende hem yoğun bir heyecan hem de içten bir sevinç yarattı. Bonn Pantheon’

Kuyruklu Piyanolar ve Boş Sınıflar: Sanat Eğitimi Üzerine Bir Karşılaştırma I 2018'de evimden ayrılıp Düsseldorf'a okumaya geldiğimde,...

New York'tayız, kırklı ve ellili yılların arasında... Don Vito Corleone (Marlon Brando), güçlü bir mafya ailesinin başı. Uyuşturucu...